SIEDEM GRZECHÓW GŁÓWNYCH,
reprint z roku 1901
autorstwa KS. FELIKSA GONDKA:
CZĘŚĆ DRUGA: ŁAKOMSTWO
Jakże szczęśliwym jest człowiek, gdy jest zadowolnionym ze swego losu! W ubogim domku mieszka poczciwa rodzina. Krówka, kilka zagonów pola i wesoła dziatwa, to cały jej majątek. A przecież jeżeli mają wiarę w Opatrzność Boską, jeżeli żyją życiem pracowitem i cnotliwem, są prawdziwie szczęśliwymi. A nawet i w tym przypadku, kiedy nieurodzaj i drożyzna grozi im śmiercią gŁodową, nie upadają na duchu, ale silni wiarą, podnoszą łzawe oczy do góry, jakby błagały i zarazem wyrokom poddawały się boskim: „Panie! Tyś nas stworzył - my Twoi! Niech się dzieje wola Twoja!” Gdy przeciwnie niejeden bogacz, trawiony żądzą coraz to obfitszych zbiorów, i zysków, miotany bywa naprzemian niepokojem, utrapieniem ducha i chciwością, a na miękkiej pościeli spać nie może, bo go wszystko uciska. A jako chorego na puchlinę trawi i męczy pragnienie -i w miarę czem więcej pije, większych dręczeń pragnienia doznaje, tak samo i łakomstwo, które jest puchliną duszy, nigdy swego nie zaspokoi pragnienia. Czem kto bogatszy, tem łakomszy.