TOM 3 ZASADY WIARY KATOLICKIEJ czyli Katechizm Historyczny ks. Schmid reprint 1861 r.

X. Jan Schmid

ZASADY WIARY KATOLICKIEJ
PRZYKŁADAMI HISTORYCZNEMI OBJAŚNIONE
CZYLI
 KATECHIZM HISTORYCZNY

TOM TRZECI

TEMATAMI PRZEWODNIMI TEJ CZĘŚCI SĄ: SAKRAMENTY ŚWIĘTE I SPRAWIEDLIWOŚĆ CHRZEŚCIJAŃSKA (SIEDEM GRZECHÓW GŁÓWNYCH, GRZECHY WOŁAJĄCE O POMSTĘ DO NIEBA, GRZECHY PRZECIWKO DUCHOWI ŚWIĘTEMU, CNOTY) PRZEDSTAWIONE W BARWNYCH PRZYKŁADACH

Książka jest reprintem fotograficznym wykonanym bez korekty błędów w tekście, należącym do kolekcji Biblioteka Świętej Tradycji.

Tak jak Zbiór przykładów ks. prof. Spirago, polecamy tę pozycję wszystkim Czytelnikom, dla których nauka wiary i obyczajów w przykładach jest wielce przemawiająca do serca. Oferowana pozycja jest tomem trzecim z serii trzech tomów, które w niedalekiej przyszłości planujemy również wydać, kontynuując tę serię zgodnie z zamysłem Autora, ks. Schmida.

Proponujemy krótką lekturę fragmentów książki - niech miły Czytelnik sam oceni, czy chciałby tę cenną pozycję z 1861 roku posiadać w swej biblioteczce.

Święty Bazyli, Biskup Cezarei, w Kappadocyi, upominał nowoochrzczonego, aby szatę niewinności, którą przyodział go Jezus Chrystus, zachowywał w czystości, iżby ją niesplamioną zwrócił Mu onego dnia, gdy Pan przyjdzie w blasku swojéj chwały. (Podobnegoż napomnienia udziela nam Kapłan przy wkładaniu koszuli chrzestnéj. Zobacz w Rytuale ściągające się do tego słowa).

***

Sokrates. Ten mędrzec grecki miał wierną, ale nader gniewliwą i kłótliwą żonę, Xantyppę. Przeciw jej swarliwości i kłótliwości stawiał zawsze niezachwianą cierpliwość i spokojność. Gdy razu pewnego Alcybiades, jeden z uczniów jego, odwiedził go, i słysząc hałas i sprzeczkę Xantyppy o jakąś fraszkę, zapytał Sokratesa, najukochańszego swego nauczyciela, jak może znosić takie wrzaski? „Takem się do tego przyzwyczaił, odpowiedział szlachetny mędrzec, że nie więcéj to działa na mnie, jak turkot przechodzącego ulicą powozu.”
–
Inną razą, gdy Xantyppa prawie cały dzień kłóciła się z mężem, wstał nareszcie z uśmiechem i wyszedł. Ta zimna krew tak ją rozzłościła, że przez okno wylała na Sokratesa całe naczynie z pomyjami. „Spodziewałem się tego,” rzekł Sokrates spokojnie do zdziwionych sąsiadów; „zwykle po piorunach następuje mocna ulewa.”