NAJLEPSZA POCIECHA W GODZINIE KONANIA Ks. Franciszek Hattler T. J. reprint 1904 r.

NAJLEPSZA POCIECHA W GODZINIE KONANIA

Ks. Franciszek Hattler T. J.

Reprint z 1904 r.

Tłumaczył ks. Józef Stagraczyński

Wszelako choćbyś się nawet za dni zdrowia przygotował na śmierć, to jednak w konania godzinie powstanie w duszy myśl o sądzie, jak czarna chmura nawalna w skwarnym dniu letnim – błyska się, grzmi, pada grad. Nawet Świętym bojaźń sądu wyciskała zimny pot na czoło: co czeka ciebie?

Nie wybijaj sobie takich myśli z głowy, to się na nic nie przyda w ostatniej godzinie. I owszem, im więcej teraz takie myśli będziesz od siebie odpędzał, tem one okrutniej potem będą dręczyć. Miej-że więc rozum! Zawczasu rozmyślaj, ażali nie ma coś takiego, co by ci w onej najcięższej godzinie niejaką ulgę przyniosło. Radź o sobie, i przyjmij dobrą radę. Kto wie, czy w ostatniej chorobie będziesz miał tyle czasu i siły, by myśleć o tem, lub czy słowa kapłana potrafią cię pokrzepić.

W starej jednej księdze czytam, jak ktoś wypytuje się duszy zmarłego co dopiero przyjaciela wedle konania, osobliwie zaś pyta, co sądzić o onych ostatnich upomnieniach i pocieszeniach. Na te pytania dusza daje taką odpowiedź: „Pouczać w cztery oczy zdrowego, kiedy to, co się każe, można jeszcze wykonać, to – złoto; pouczać chorego, który jest jeszcze przy zmysłach, to – srebro; pouczać takiego, który już kona, to zazwyczaj – prosty ołów.”

Owóż chciałbym ja teraz podać ci porządną sztukę złota: proszę, weźmij ją i zrób z tego zbawienny użytek.

W onej księdze, o której wspomniałem, zachodzi pytanie, co by też czynił umarły, gdyby raz jeszcze mógł umierać, i jakby się na śmierć gotował. Na to odpowiada umarły: „Sposobiłbym się na śmierć i ćwiczył tak, jak się ćwiczy psa do polowania, sokoła do łowów, żołnierza na wojnę, z ustawiczną prośbą o ostatnią łaskę Tego, który ją sam jeden dać może, jak ją dla nas naprzód wysłużył”.