ROZMOWY DUCHOWE Św. Franciszka Salezego REPRINT 1902 r.

ROZMOWY DUCHOWE ŚW. FRANCISZKA SALEZEGO

BISKUPA I KSIĘCIA GENEWSKIEGO 

założyciela

Zakonu Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny

Dla wszystkich wszelkiego stanu osób wielce pożyteczne do spokojnego na drodze zbawienia postępu.

Z francuzkiego przetłumaczone

przez

Zakonnicę Nawiedzenia N. M. P.

REPRINT Z 1902 R.

UWAGA! MAŁE LITERY!

 „Rozmowy duchowe” są to poufne konferencye, jakich Św. Zakonodawca udzielał zakonnicom Nawiedzenia Najśw. Maryi Panny. Święty Doktor Kościoła poszedł za przykładem pierwszych Założycieli Zakonów, którzy w ten prosty sposób jasno i wyczerpująco wykładali ducha Reguły, ustaw i zwyczajów zakonnych. Był to także sposób pierwszego Zakonodawcy, Mistrza i Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa; wszakże Chrystus Pan, do rzeszy garnących się do Niego, nie inaczej przemawiał, jak tłumacząc zakon prawa Bożego po ojcowsku, niby w kole rodzinnem.

Pierwsze autentyczne wydanie „Rozmów” ukazało się za życia współzałożycielki Zakonu, Matki naszej Św. Joanny Franciszki de Chantal, w roku 1639, zatem w siedm lat po zgonie Świętego Ojca naszego. (Słowo wstępne)

Książeczka niniejsza, wydana w roku 1902, przetłumaczona z francuskiego przez siostrę Zakonu Nawiedzenia Najśw. Maryi Panny, jako zbiór poufnych rozmów i odpowiedzi na pytania zakonnic adresowany pierwotnie przez św. Franciszka Salezego do sióstr Nawiedzenia NMP, mający służyć ku ich zbudowaniu, nie została spisana własnoręcznie przez tego wielkiego Świętego, lecz własnymi jego słowy złożona i spisana w księgę wedle możności jego córek duchowych dla pożytku zbawiennego dusz. W niniejszym wydaniu sprzed 120 lat jest kierowana „dla wszystkich wszelkiego stanu osób wielce pożyteczna do spokojnego na drodze zbawienia postępu”. Omawia m. in. tematy takie jak skromność i przyjmowanie napomnień, serdeczność, posłuszeństwo, poczucie własnej nędzy i doskonałe opuszczenie siebie, prostota i roztropność zakonna, odrazy, kwestie dotyczące własnego zdania i pieszczenia się z sobą, kwestie dotyczące spowiedników, a także tego, aby niczego nie żądać i niczego nie odmawiać. Odpowiada również na pytanie, w jakim celu powinno się wstępować do Zakonu. Godna polecenia nie tylko dla osób duchownych, ale także osób świeckich, zwłaszcza jako pozycja uzupełniająca do tytułu „Filotea”.