WIANEK EUCHARYSTYCZNY Rozmyślania o Przenajśw. Sakramencie Ks. de Segur W. O. A. Tesniere reprint z 1897 r.

WIANEK EUCHARYSTYCZNY

ROZMYŚLANIA O PRZENAJŚWIĘTSZYM SAKRAMENCIE

wyjęte z pism Ks. Prałata de Segur i W.O.A. de Tesniere

Reprint z 1897 r.

Celem rozmyślań w niniejszej książeczce zawartych jest, abyśmy przez adoracyę Najśw. Sakramentu coraz lepiej poznawali Pana Naszego Jezusa Chrystusa w tej przedziwnej Tajemnicy Miłości, która aż do końca świata zatrzymuje Go wśród nas, na ziemskiem wygnaniu, a Jego Najświętsza Boska Osoba jest tych rozmyślań przedmiotem, ażeby wierni ofiarowując Bogu Adoracyę Najś. Sakramentu, czynili to z dokładniejszem pojęciem tej służby miłosnej, tych hołdów wdzięczności, jakie się od nas należą Bogu naszemu, który tak bardzo zniżyć się raczył do Swego biednego stworzenia!

Trzy pierwsze rozdziały tej książki są tylko jakoby wskazówką i zachętą dla osób mniej do wnętrznej modlitwy sposobnych, a mogących odprawianie Adoracyi ułatwiać sobie, przeplatając rozmyślanie ustną modlitwą.

Dalej następują cztery serye rozmyślań ułożonych przez Ojca Alberta Tesniere ze Zgromadzenia księży Najśw. Sakramentu, zastosowane do czterech celów Boskiej Ofiary Ołtarza, a wykazujące wiernym: 1. Dlaczego trzeba adorować Przenajś. Sakrament? 2. Co w Najśw. Sakramencie posiadamy? 3. Uwydatnienie Boskich doskonałości Zbawiciela, wreszcie 4. Jego ludzkich przymiotów w Najśw. Sakramencie. Rozmyślania te, chociaż wyłącznie na godziny Adoracyi przeznaczone, nadają się także do słuchania Mszy św., jeżeli duchem złączymy się z kapłanem w głównych modlitwach i ceremoniach, oraz żywo uobecnimy sobie cierpienia Zbawiciela, miłość Jego Boskiego Serca ku ludziom, do czego służy szczególnie rozdział p.t. „Męka Eucharystyczna”.

Jako przygotowanie do Komunii św., albo dziękczynienie po Komunii św., są pożyteczne rozmyślania, zawarte w seryi IV-tej, uwidoczniające w Chrystusie Panu przymioty Ojca, Brata, Przyjaciela, Oblubieńca itp. wedle potrzeb duszy i natchnienia łaski Bożej, za którym zawsze iść trzeba, jeśli pragniemy, aby nasza pobożność była żywotną, wewnętrzną, a nie zasadzała się tylko na formach i pozorach, z czego Pan Bóg nie ma chwały, a przeciwnie miłość własna znajduje obfity pokarm, zarozumiałością nadyma dusze, i naraża na smutne marnotrawienie najdroższych łask Bożych.

* Reprint książki z 1897 roku *