Maria z Agredy MIASTO ŚWIĘTE czyli życie Najświętszej Maryi Panny reprint z 1860 r. Mistyczne Miasto Boże

PRZEDSTAWIAMY PAŃSTWU JEDEN Z NAJWIĘKSZYCH MARYJNYCH BESTSELLERÓW W FORMIE REPRINTU ORYGINALNEGO WYDANIA SPRZED PONAD 160 LAT:

Marya de Agreda (Maria z Agredy)

MIASTO ŚWIĘTE

(znane pod współczesnym tytułem Mistyczne Miasto Boże)

czyli

ŻYCIE NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY

połączone z życiem 

Pana Zbawiciela naszego

JEZUSA CHRYSTUSA

napisane podług mianego objawienia

przez

Maryą de Agreda,

Ksienią zakonu świętego Franciszka,

r. 1655.

Nowe poprawne wydanie.

W Jaśle,

nakładem i czcionkami L. D. Stoegera.

1860.

wierny reprint (liczne archaizmy, dawna polszczyzna)

DUŻY FORMAT 235 x 165 MM (bardzo duże litery)

ILOŚĆ STRON: AŻ 622 STRONY!

   Księga ta, znana pod współczesnym tytułem „Mistyczne Miasto Boże”, będąca w niniejszym wydaniu reprintem z roku 1860, wielce dobra do poprawy obyczajów, do pobudzenia do nabożeństwa i cnót, ma w sobie coś tak powabnego, iż trudno jest ją opuścić, póki się jej nie przeczyta. Jeśli tylko miłego Czytelnika nie będą razić zawarte w tym reprincie liczne archaizmy i wylewająca się z każdej stronicy staropolszczyzna, będzie czytać ją z wielkim upodobaniem i uwagą, dostarczy sobie zarazem nauki, jak i pobożnej rozrywki. Nauka zawarta w tym dziele napisana została piórem poruszanym najwyższą Ręką, dlatego jest ustawicznym światłem, którym się objaśnia rozum; jest płomieniem, którym się woda zapala; jest złotą górą na to utworzoną, aby się z niej bogacił Kościół i wszelkiego rodzaju i kondycyi ludzie, jako ze złotego szybu, wyciągali dostatki i klejnoty na ozdobę dusz swoich. Dzieło niniejsze doczekało się wielu pochwał licznych Teologów i Doktorów Kościoła Świętego – sam nawet Papież Innocenty XI pozwolił 9 listopada 1681 r., aby księgi służebnicy Bożej Marii z Agredy zostały wydrukowane, nie zakazując przekładów na inne języki.

*

   Przyczyną zbadania przez ks. Michała de Eskartyn, biskupa terrakońskiego, tekstów Marii z Agredy, były dwa fakty: po pierwsze, Autorka tej księgi mieszkała w jego diecezji, po drugie prosiła go o to sama królowa hiszpańska. Aby upewnić się, czy teksty te pochodzą od Boga, posiłkuje się pięcioma znamionami (znakami) wymienionymi przez kardynała Turrekremate wyznaczonymi przez niego w czasie, gdy zlecone mu było od zwierzchności kościelnej zbadać objawienia św. Brygidy – czy są od Boga, czy od szatana? Te właśnie znaki użyte zostały także w procesie badania objawień wielebnej Marii od Jezusa – a są nimi kolejno stwierdzenia:

1. Że jej pisma rządziły się radą ludzi mądrych, starszych, jej spowiedników – zatem, Autorka kierowała się Bożym głosem, według wersu z Ewangelii św. Łukasza: Kto was słucha, Mnie słucha, i dowodzi tego obszernie z życia jej.
2. Skutek, który te objawienia i mowy sprawia – jeżeli ta osoba ma stąd większą pokorę, bojaźń Bożą, poszanowanie Boga, wzgardę siebie samego itp. – cnoty te znajdowały się w wielebnej Marii.
3. Z przedmiotu, o którym te mowy i pisma twierdzą. W tej księdze znajduje się nauka niebieska, która pokazuje zacność Boga i uczy nas powinności w zachowaniu Przykazań Boskich, strzeżenia się grzechów: uczy żyć i umierać świątobliwie.
4. Ze zgadzania się tej księgi z pismem Bożym; choć wiele rzeczy zdaje się być nowym, jednak nie należy temu się dziwić zgodnie z tym, co mówi św. Jan Ewangelista: Iż gdyby wszystko miało się pisać, co uczynił Pan Jezus, świat by nie objął tych ksiąg, któreby tymi Chrystusowymi sprawami zapisane było.
5. Piąty znak jest względem osoby, jeżeli jest przykładnego życia, wiadomej cnoty: pokazuje się tutaj, jak chwalebne było życie W. Marii, gdzie obszernie dowodzi jej cnoty, a potem obszernie swoje roztrząsanie kończy, przyznając, iż w jej pismach nie znalazł nic, co byłoby przeciwne prawdzie katolickiej:

„Majestat waszej królewskiej mości (mówi biskup do królowej) może dosyć uczynić pobożności królewskiej, żeby je jak najprędzej wydrukowano: żeby, gdy będą użyczone wiernym, mieli to szczęście, które im ofiaruje Niebo na dobro ich dusz; to jest moje zdanie, które poddaję pod zdanie Kościoła katolickiego Rzymskiego. W Tarrakonie dnia 6 Maja 1667.”