CZYTANIA MAJOWE DLA LUDU CZYLI ZBIÓR HISTORYJ I PRZYKŁADÓW ŚWIĘTYCH na każdy dzień miesiąca MAJA X. Otton Hołyński REPRINT 1910 r.

Znaną i głośną jest w świecie staropolska po­bożność ojców naszych do Najświętszej Panny i trudno znaleść drugiego narodu, który by tyle doznawał łask za przyczyną Najświętszej Panny, jak polski. Ale bo też u nas nie tylko lud, ale rycerstwo i szlachta, i królowie szczególniejszym sposobem czcili Maryę, Jej oddawali siebie i kraj cały w opiekę. Widzimy to najbardziej na królu Janie Kazimierzu. Już to od dzieciństwa kochał on gorąco Matkę Najświętszą i biegał często do bliskiego kościoła, gdzie przed ołtarzem Najświęt­szej Panny długie chwile spędzał na modlitwie. Z latami wzrastał w pobożności, a idąc za przy­kładem wielu świętych, wyrzekł się korony, aby służyć Bogu w stanie duchownym. Ale Opatrz­ność Boża inne miała względem niego zamiary. Na usilne prośby całego narodu, kardynałem już będąc, obrany został po śmierci swego brata Wła­dysława, na króla, którą to godność przyjął za pozwoleniem Ojca świętego roku 1648. Lecz nie darmo powiedziano: kogo Bóg miłuje, tego i biczuje. Spełniło się to i na Janie Kazimierzu. Zaledwie zaczął panować, gdy spadło na Polskę wielkie nieszczęście. Z jednej strony Kozacy i Moskale, z drugiej Szwedzi napadali na kraj, niszczyli wsie i miasta. A że wojsko królew­skie nie mogło dać rady najezdnikom, stało się, że nieszczęśliwy król musiał uciekać, zostawiając kraj na Opatrzność Bożą. Strasznie też wyglą­dało wówczas na Polskiej Ziemi. Pola strato­wane i zniszczone, wsie i miasta spalone, a po lasach i górach kryli się biedni mieszkańcy wy­nędzniali głodem, dziesiątkowani zarazą. Ale król nie rozpaczał wśród tych nieszczęść. Przed przeważającą ustępując siłą, przybył on ze swym dworem do Lwowa, szukając schronienia. Tu zaraz udał się do kościoła katedralnego, aby szukać pomocy i ratunku u Najświętszej Panny „Łaskawej” w Jej cudownym obrazie, o któ­rym wczoraj słyszeliśmy. Za przykładem króla rzucili się wszyscy na kolana i z płaczem i ję­kiem modlili się do Bogarodzicy w czasie Mszy Świętej. Po nabożeństwie, król zwrócił się do ludu i tak przemówił: „Gdy Bóg zsyła na kogo nieszczęście, to albo na to, aby go ukarał za jego grzechy, albo aby doświadczył jego cnoty. I na nas Bóg zesłał niezmierne nieszczęścia, a kraj cały pod ich brzemieniem się ugina. Ale czyśmy bez winy, czyśmy nie obrazili Boga ciężko? Jednakowoż miejmy nadzieję. Bóg nas nie opuś­cił; wszak jest nad nami Najświętsza Panna, Matka miłosierdzia i litości — Ona nas ocali.” Potem ukląkł i głośno odczytał ślub, którym sie­bie i królestwo całe oddawał w opiekę Najświęt­szej Panny.

DANE TECHNICZNE: